توجه:

مطلب بالا قصد توهین به هیچ سنت و رسم و رسومی را نداشته و فقط جنبه ی درد دل داشت.

اگر بخواي براي خدا پيام كوتاه بفرستي چي مينويسي؟

منتظر پيام هاي شما هستم

اگه خجالت مي كشيد مي تونيد بدون اسم بنويسيد

نشسته بودی کنج اتاق، یادت هست؟ پروانه های شوق از نگاهت پر می کشیدند و بر دلم می نشستند. من نیز گل سرخ سینه ام را محمل فرودشان ساخته بودم.
از دلم شهد محبت بر می داشتند و در کام تو می ریختند. تو نیز مرا جرعه نوش کوثر کرده بودی و میهمان خود.
پاسخ لبخند را لبخند بود و بوسه های نگاه، ترنم دل هایمان را دو چندان می کرد.

دستت به گردش آسیاب مشغول بود ودلت به ذکر خدا. من نیز شیفتۀ نجوای دلت. کلامت مِهر بود و جرعه نوش زبان پدر. یادت هست در آغوشش اوج می گرفتی و شمیم وجودش تو را به دیار بهشت رهنمون می شد؟
و من قامت رعنایت را می نگریستم، در آغوش پدر.
انصاف کن فاطمه جان! حال چگونه اجازه می دهی قامت شکسته ات بر دیدگانم نقش بندد. دلم آتش می گیرد.
یادت هست آن روز های شاد را که سرود لبانت دلنواز بود؟ اینک ذکر های مدامت دل مردم شهر را آتش زده!
یادم نمی رود فروغ دو چشم ات را که شعله های محبت را در سینه ام شعله ور می ساخت. اینک چرا بر زمین می نگری؟ کجاست فروغ دو چشم ات. رمز این رو گرفتن ات چیست؟ سوگند که وجودم در التهاب است، آخر من جز تو کدامین سنگ صبور را دارم که با او نجوای سینه ام را بازگو کنم؟
من هیچ، این طفلانت را چه گویم که آرام گیرند؟ کجا همچون تو مادری یافت می شود؟ برگو ای بزرگ بانوی جهان، ای بی همتا.

***
زین پس بیابان های مدینه، چاه های کوفه، دل شب، و ناله های علی است که بر لوح تاریخ می ماند.
بانوی من....
یادت هست که در زیر کساء، حدیث عشق می خواندیم و عطر بهشت مشاممان را پر کرده بود. تو بودی و پدر و حسنین. و ما با نام تو جان گرفتیم. تو محور بودی و ما در گرد تو.
ای ریحانۀ ملکوت، این روزها که می گذرد، جای جای این خشت پر داغ، بر دل سوخته ام داغ می زند. گوشه های خاطره، گوشه های محبت، با تو بودن.

فاطمه جان، چادر خاکی ات بر سر زینب، جگرم را سوزانده است. بر دست هایش خیره می شوم و یاد دستان نحیف تو می افتم. چگونه تاب آوردی ضربه های غلاف شمشیر را.
این خشت های خام، با تو جلای بهشت داشت و بی تو رنگ خون. دیگر نمی خواهم که بی تو باشم.
بانوی من ....

نوشته شده توسط دوست عزیزم: آرمان

باز ایام حزن تو شد
باز مدینه و یاد تو
باز آسمانیان بوی بهشت را گستردند
عطر یاس و نسترن در مشام جان هر دلداده
بوی حضور سبز توست
رنگ این حزن نمی‌دانم چرا مشکی نیست!؟
کبود است و نیل گون
ایام سخن از شکستگی دل و در و پهلوست
یاد دل شکستگی تو
چرا این چنین جگرسوز است؟!
یاد پهلوی شکسته را...
دگر هیچ نگویم
باز ایام هجر تو
باز یاد آن شب تنهایی
رفتنی چنین غریبانه!
در دل سیاه آن شب دلگیر
پروازی چنین خاموش
رفتی، اما با چه دل پُرخونی!
پرگشودی، اما با چه بال مجروحی!
دل بریدی، و چه دل‌ها با خودت بردی!
کجاست آن جسم مطهر و پاکت؟
حسرتی است که بر جان‌ها مانده
کجاست آن فرزند منتقم و خون‌خواهت؟
امیدی است که در دل‌ها مانده
ای سفیر سبز بهشت!
ای یگانه مادر پدر!
ای که چشم بستی به امید صبح ظفر
نظری کن که ما در غم تو
چشم انتظار، رسیدن صبح امیدیم.

نوشته شده توسط دوست عزیزم: Razi